جامعه مجازی
منبع : تکنولوژی رسانه ای از منظری انتقادی . یوست ون لون . ترجمه احد عقیلیان
انسانیت به کمک تکنولوژی در برابر طبیعت مداخله جو یا بی اعتنا ، نخست به انگیزه ها و مواجهه حسی خود و سر انجام در فرایند تکنیکی پیوند اعضا به هوش خود جلوه ای بیرونی می بخشد ... تکنولوژِ های ارتباطات بی اعتنا به فرد یا نوع بشر از یک دیگر پیش می افتند تا اینکه سرانجام هوش مصنوعی راه را بر هوش های احتمالی موجود در فضا می بندد .
در اهیت تاثیر شگرف ارتباطات الکترونیکی بر فرهنگ مدرن هرچه بگوییم کم گفته ایم .اکنون انتظارداریم هرچیز با فشار دادن یک دکمه خاموش یا روشن شود . گرچه مبالغه آمیز است اما این در جهانی که به کودکانمان می نمایند مشهود است . رسانه های الکترونیکی رفتار ما را به عنوان انسان هم از لحاظ روابط انسانی و هم از حیث اینکه چگونه زمان ومکان را درک و احساس می کنیم تغییر داده اند . رسانه گری الکترونیکی ما را درگیر فرایند "تن زدودگی ناقص" می کند و این نیز مرز یکپارچگی وجودمان را دچار اضطراب می کند .
ارتباطات الکترونیکی :
ارتباطات الکترونیکی مستلزم چیرگی بر رابطه نسبتا ثابت مکان و زمان بود اولین رسانه الکترونیکی تلگراف بود که سرعت انتقال داده ها را تقریبا تا بی نهایت افزایش داده بود .پیامدش این بود که آنی بودن و همزمانی جریان های چندگانه اطلاعات در رسانه های الکترونیکی شیوه خطی فکر کردن را که ذاتی فرهنگ چاپ بود دچار آشفتگی کرد ماده ارتباطات الکترونیکی با کاغذ تفاوت دارد این ماده از الکترون ها تشکیل شده که خود حضور واقعی و ملموس ندارند بلکه حضورشان انتزاعی است .
رسانه های الکتریکی همگرایی انواع مختلف رسانه به ویژه دیداری ، شنیداری ، و بساوایی را امکان پذیر ساخته است با ظهور رایانه این همگرایی به اشکال انتقال و بایگانی کردن داده ها نیز گسترش یافته که موجب همگرایی بیشتر پردازش اطلاعات و ارتباطات راه دور شده است ، گسستی بنیادی میان ماده ملکولی که به ویژگی های مکانی و زمانی محدود است و "ماده دیجیتال الکترونیکی" که آرایش مکانی و زمانی اش بسیار بسیار انطباق پذیر است .
تکنولوژی های دیجیتالی خودشان چیزی را تغییر نمی دهند اما اگر بپذیریم که همه شکل های اجتماعی شدن بنا بر ماهیتشان به واسطه پدید می آیند آنگاه تغییرات در رسانه ، به ویژه در شیوه رسانه گری ، همچنین بر شیوه ارتباط آدمیان تاثیر خواهد گذاشت .
در این بحث به مفهومی که معمولا به آن رابطه بین الاذهانی گفته می شود خواهیم پرداخت ، به این معنی که ثنویت یا دو قطبی بودن غالبا بدیهی فرض شده میان تن یافتگی و چیزی را که غالبا به نحو سرسری از آن به حیث اجتماعی یاد می کنند مورد چون و چرا قرار می دهد ، دو قطبی بودنی که قطب نخست آن به وصف درونی بودن "خویشتن خویش " و قطب دوم آن به وصف "برون بودگی" یا ظهور بیرونی این خویشتن خویش می پردازد .
بسم تعالی